Onze camptrailer.nl avonturen

Welkom op onze Camptrailer.nl pagina

Voor onze duiktripjes waren wij op zoek naar een kampeermiddel dat aan een aantal specifieke eisen zou moeten voldoen. Zo mocht het niet teveel bagageruimte van de auto in beslag nemen. En ook wilden wij geen groot obstakel voor de deur. Het moest snel opgezet en afgebroken worden. In onze zoektocht kwamen we eigenlijk niet verder dan dat het eigenlijk de gecombineerde eigenschappen zou moeten bezitten van een camper, vouwwagen, vouwcaravan en caravan. Totdat we via internet bij de Camptrailer uit kwamen.

2010_0806AL.JPG (129129 bytes)

De Camptrailer is compact, past in de garage en is daardoor altijd stand-by. Hij is heel geschikt voor weekendjes weg en trekvakanties. Heeft voldoende comfort voor twee personen. En door voldoende bagageruimte in de caravan blijft er in de auto ruimte over voor de duikuitrusting en de hond. Met een fietsendrager op de dissel is hij voor ons compleet. Aanvankelijk hadden we alleen de bijgeleverde Cabin tent maar in 2006 hebben we toch ook de grotere Docktent aangeschaft.

Vanaf begin april tot oktober staat de Camptrailer stand-by klaar in de garage. Lekker makkelijk als we er eens spontaan uit willen. Het enige wat we moeten doen is een krat met kleding en een met proviand in te laden, de Camptrailer achter de auto te koppelen. En rijden maar!

Voortent Wij hebben inmiddels verschillende luifels en tenten voor aan onze Camptrailer zodat wij afhankelijk van weer en verblijfsduur ons mobiele onderkomen kunnen aanpassen.  Van smal, medium tot large de Docktent hebben we in het voorjaar 2016 vervangen voor een speciaal voor de Camptrailer ontwikkelde Karsten tent.

wp_20160918_15_50_01_pro

Camptrailer Club Kijk ook eens op de Website van de Camptailer Club voor alle informatie over de Camptrailer en andere mini caravans. De Camptailer is onder meerdere namen in Nederland op de markt gebracht o.a. ook als the Fly of als Travel & Camp. Op dit moment is de Camptrailer (of een van de opvolgers) in Nederland niet meer nieuw te verkrijgen. Maar op bestelling is hij nog wel leverbaar vanuit Portugal.

2009_0906AX

Camptrailer Club treffen. Elk jaar komen een grote groep camptrailer of andere mini caravans eigenaren, in september een weekendje, bij elkaar. Dit jaar ontmoeten we elkaar van vrijdag 4 t/m zondag 6 september 2020 op camping de blekkenhorst, te Den Ham. Voor aanmelden en meer informatie zie de site van de Camptailer Club

Mini tour de France, 8 juli t/m 14 juli 2020

In Frankrijk is de ‘confinement’ opgeheven en zijn vanaf 1 juli ook de campings weer open voor bezoekers buiten een straal van 100 km. Tijdens deze lockdown is de code in Nièvre nog lang rood, ondanks dat er daar relatief weinig besmettingen zijn. De reden van de code rood ligt hem meer aan het tekort aan IC bedden.  Ja, reizen anno 2020 is anders dan normaal, zolang het virus nog aanwezig is. En dus  moeten we ons aan passen aan deze tijdelijke omstandigheden. Het weer tijdens onze twee weken vakantie valt in Nederland wat tegen, waardoor we uitzoeken of we toch verantwoord op vakantie kunnen naar Frankrijk. 

In de overwegingen die we maken, kiezen we voor een camping die maximaal op één dag reizen vanaf Nederland ligt.  We willen ook niet naar TE druk bevolkte gebieden dus de camping moet in een rustige omgeving liggen. De camping die we uitkiezen lig in het ‘Parc Naturel Regional de Morvan’ in het departement Nièvre. Een prachtig gebied en we komen al een aantal jaren op deze camping. We hebben zeer goede ervaringen.  Tijdens het reserveren werden we gerustgesteld. De camping heeft een corona protocol waar strikt aan gehouden wordt. Zo zijn de tafels in het restaurant deels naar buiten verplaatst en ingedeeld naar gezamenlijke huishoudens en ook gelden er o.a. aanvullende regels bij de toiletgebouwen. Al met al denken wij dat we op een verantwoorde manier op vakantie kunnen naar camping La Gagère kunnen.

Op weg richting Frankrijk heeft Hans de route uitgestippeld. Hij wil niet door Parijs. We rijden via Reims en Troyes. Omdat de navigatie de voorkeur voor Parijs blijkt te hebben, hebben we die uitgezet en rijden we gewoon op de kaart. Wel weer een heel ouderwets gevoel. Maar de kaart is lang niet zo gedetailleerd dat je alle wegen goed kan volgen. Dus ook deels maar gewoon  de verkeersborden volgen. En dan kan het zo maar gebeuren dat je midden in de nacht dwars door het centrum van Reims rijdt en je geen idee hebt hoe je hier er weer uit komt. Maar goed, wij zitten droog en het asfalt schuift onder ons door en komen we langzaam steeds dichterbij het einddoel. Als de navigatie weer aanstaat hoor ik Hans af en toe flink boos worden waarom we toch zo ver omrijden. Hij ziet op de kaart allemaal tussenwegen die veel korter waren.  Ik vind het allemaal prima en geniet van de stukken peàge. De kilometers die we moeten gaan, tikken op dit soort wegen veel sneller weg als de ‘korte route’ van Hans.

Rond lunchtijd komen we boven op de berg aan. Bij de receptie geven ze aan dat de camping bijna vol is en dat er geen plaatsen meer rond het zwembad zijn. Floor stelt voor om een rondje over de camping te maken om er uit de nog beschikbare plekken er zelf eentje uit te zoeken. Met de plattegrond in de hand hebben we snel ons ideale stekje gevonden. Van ’s morgens tot ’s avonds zon maar ook genoeg schaduw voor als het te warm wordt. Daarnaast ook een lekker rustig hoekje op de camping met veel privacy.

Links op de foto zie je onze toilettent annex hondentent. De bench van Tommie en onze Porta-Potti vinden er een gezamenlijk plekje. Dat maakt ons deels onafhankelijk van het toiletgebouw en  Tommie heeft een mooi afgesloten plekje voor de nacht. Na twee dagen blijkt dat we de porta-Potti niet nodig hebben. We hebben een desinfecterende spray die we mee nemen naar het toilet. Eerst alles schoonspuiten, droogmaken met toiletpapier en Corona-veilig je ‘ ding doen ‘. Met een toiletgebouw zo dichtbij, is dat veel praktischer dan het ge-urm op een chemisch toilet in een tentje.

’s Morgens draai ik me nog even om als Hans voor dag en dauw op is om te zwemmen waarna hij op de terugweg vers brood mee neemt uit het winkeltje. Ik zorg dan dat de stoeltjes al klaar staan in de zon en starten we de dag met een Frans petit déjeuner….

In de bossen direct om de camping heen brengen wij samen met Tommie veel tijd door. Ondanks het warme weer is het in het bos aangenaam koel zodat een wandeling ook in de middag mogelijk is. Door het hoogteverschil is het  een uitdaging om hier te wandelen. Het pad omhoog bij de Mont Dôme is heftig. Maar boven op deze berg wordt de moeite beloond. Een mystieke plek met een hunebed uit de periode van de Galliërs. 

Het voelt als een heilige plek in het bos en het valt ons op dat Tommie zijn energie ook anders is als anders. Met respect verlaten wij weer deze plek en vervolgen onze wandeling via de andere kant van de berg richting de camping.

We mijden drukke plaatsen zoveel mogelijk, dus geen musea en uitstapjes naar Franse weekmarkten. We brengen veel tijd door rond de caravan met het lezen van een boek, af en toe een plons in het zwembad, drie keer per dag een wandeling in het bos. En als dagelijks hoogtepunt een uitstapje naar de plaatselijke supermarkt. Hoewel niet verplicht, draagt de meerderheid van de mensen in de winkels mondkapjes en wij passen ons daarbij aan. Voelt wel goed, we zitten niet te wachten op ongewenste souvenirs.  

Maar het echte hoogtepunt van de dag was het diner op de camping. Wij houden niet van kokkerellen in onze mini keuken. Tijdens de vakantie zo min mogelijk. Maar gelukkig wordt hier in het restaurant bijna dagelijks een diner geserveerd. Je kunt steeds kiezen uit twee opties waarvan een vegetarisch. Andere jaren zat je aan lange tafels en ontmoette je leuke en kleurrijke mensen. In Corona tijden is dat aangepast. De tafels staan verder uit elkaar en per huishouden een eigen tafel. Wij missen het table d’hôte gevoel wel maar dat is nu even niet anders.

Een keer eten we met zijn vieren. Zondagmorgen ontmoet Hans  na het zwemmen, Henk en Karin. Gasten die wij van vorig jaar kennen. We spreken af om ’s middags een borreltje te drinken op het terras. Als zij aangeven dat zij ’s avonds ook gereserveerd hebben in het restaurant stel ik voor om samen een tafel te delen. Dat is, op eigen verantwoordelijkheid mogelijk en de avond vliegt voorbij. Te kort om alles te bespreken. Zo gezellig dat we adressen uitwisselen en elkaar in Groningen gaan terug zien.

 

We genieten deze week volop van het goede leven en rusten daarnaast lekker uit. Maar na een week krijgt Hans last van jeuk. Niet van een muggenbult of zo. Hans heeft zijn boek uit en hij wordt onrustig omdat hij er weer van droomt om te beginnen met de Arbeidsvitaminen. Dus tijd om de boel weer in te pakken en ons voor te bereiden op de terugreis.

We laten het navigatie systeem drie routes uitrekenen. Hans kiest de kortste route (weer via Reims) Maar na drie uur vervolgen we de route met de snelste route. Binnendoor is korter maar kost wel heel veel extra tijd. Op de autoroute leggen we met ruim 120 km/u – inclusief caravan- veel meer ontspannen het laatste traject in Frankrijk af. In België met de avondspits langs Brussel en daarna via Breda naar huis.

De volgende dag de camptrailer schoonmaken en terug in de garage. Nu nog een lang weekend naar onze chalet op de camping in Hooge Mierde. En dan… Is Hans zijn jeuk verdwenen en mag hij eindelijk weer aan het werk.

Floor, Tim, vrijwilligers en restaurant medewerkers. Bedankt, wij hebben een heerlijke week bij jullie op de camping gehad

2020 en toen was er Covid-19….

Nederland ging vanaf 12 maart 2020 in lock-down. Het Covid-19 virus was vanuit Wuhan, via de zijde-route, in Noord Italië aangekomen. Ski toeristen hebben het virus vervolgens mee terug genomen en met Carnaval heeft het virus zich voorlopig in ons land kunnen vestigen.

Bij de eerste ingrijpende maatregelen dachten we nog, over een paar weken is alles vast wel weer onder controle. Maar dat bleek veel te positief ingeschat. De Camptrailer blijft voorlopig geparkeerd in de garage. Campings moesten ook in Nederland noodgedwongen hun deuren (en sanitair) sluiten. Maar ook de grenzen binnen Europa gingen dicht, met name ook de Belgische grens was hermetisch gesloten.

Wij hebben een chalet op een recreatiepark staan, letterlijk tegen de Belgische grens maar zelfs even goedkoop tanken was er niet meer bij. Van de ene dag op de andere alles potdicht.

Onze jaarlijkse vakantie met de Camptrailer in juni lijkt er niet in te zitten dit jaar. Natuurlijk hoeft niemand ons zielig te vinden want wij kunnen natuurlijk altijd een paar weekjes naar onze chalet. Doordat wij een jaarplaats hebben met eigen douche en toilet, mogen wij van ‘de veiligheids regio’ hier gewoon gebruik van maken. Wat we dan ook regelmatig doen. Wel nemen wij alles wat we nodig hadden vanaf thuis mee zodat we daar geen boodschappen etcetera hoeven te doen.

privé sanitair

Maar vanaf 1 juni komen er langzaam enkele versoepelingen met betrekking tot de Corona maatregelen. Wat toch weer wat mogelijkheden biedt. In Nederland gaan langzaam de campings weer open en vanaf 15 juni de sanitairgebouwen. Ook gaan er steeds meer grenzen in Europa open en kunnen we vanaf 15 juni weer richting Frankrijk. Wij twijfelen nu toch wel weer een beetje, of we niet toch nog even een paar weekjes naar Frankrijk willen….

Gezondheid voorop….! Dus eerst maar even aan kijken hoe het toerisme weer op gang komt. Ook willen we niet volledig afhankelijk zijn van openbaar sanitair. Als we een eigen toilet-tent meenemen, hebben we zelf de regie over de schoonmaak! En tevens heeft Tommie meteen een prachtig hondenverblijf. Er is voldoende ruimte voor de porta potti en Tommie’s bench. Vantevoren zullen we ons goed moeten voorbereiden omdat de regels per land verschillen. Wat moet je doen als je daar toch ziek wordt? Als we gaan zou ik het liefst wel in één keer terug naar huis kunnen rijden. Dus Zuid Frankrijk heeft niet onze voorkeur…..

Binnenkort ga ik met Hans onze vakantie plannen. We leggen dan de periode vast. Alle opties houden we open. Wordt het Brabant , Frankrijk met de Camptrailer of blijven we gewoon thuis? Dat kan natuurlijk ook…

En mocht het straks verplicht worden om ook in het zwembad een mondkapje te dragen, geen probleem.. daar zit ik niet mee…. (in Tsjechië moet men op het naaktstrand ook verplicht een mondkapje op…. hahaha)

Camptrailerweekend 2019 in Loenen

Op het trekkersveld op camping Reeëndal is van 6 t/m 8 september ruimte gereserveerd voor ons jaarlijkse club-treffen. Als ik arriveer, staan de die-hards er al een paar dagen. Een beetje inschikken en dan rollen we onze camptrailer op zijn plek. Hans is nog aan het werk, hij komt later. Met het opzetten alleen even hulp met de tent over de achterklep trekken daarna kan ik de tent strak afspannen. Ja, op zo’n treffen.. dan moet hij goed staan en niet met de ‘Franse-slag’.

Vanuit de camping loop je zo het bos in. Het bos is zeer uitgebreid. Je kunt hier uren lopen (of verdwalen……) Van de eigenaar kregen wij een kopietje van de plattegrond van de omgeving. Helaas niet heel duidelijk, maar 3 uur later toch weer de weg terug gevonden. Tommie is in zijn element. Hier lekker veel lopen en ’s nachts slapen in de bijzet tent.

’s Avonds onder de partytent bij elkaar met kaarsverlichting. Gezelligheid ten top. Na een jaar is er weer veel bij te praten. En zoals altijd, naar gelang de avond vordert, worden de conversaties geleidelijk steeds vager, net als deze foto.

De hoogste waterval van Nederland. Dat vraagt natuurlijk om er een muntje in te gooien. Niet voor ons zelf dit keer maar voor Martin en Ingrid die dit weekend een klein beetje hun vrijgezellenavond vieren. Nu maar hopen dat alle goede wensen uit gaan komen…..

Zondag loopt het weekend voor de meesten ten einde en vind er een waar exodus plaats met de leukste auto-caravan combinaties. Tja, je hebt mensen die op vakantie gaan met een caravan van 10 meter, maar je heb ook mensen die gewoon twee (!) caravans achter de auto aanhangen. Wel zo leuk…..

Zondag gaan we met een wat kleinere ploeg naar het plaatselijke pannenkoekenhuis. Zelden heb ik iemand meer zien genieten van zijn pannenkoek als deze man. Het is al laat als we terug komen op de camping. Ik neem afscheid van Hans die morgen weer de arbeidsvitaminen gaat verzorgen.

Iedereen weer bedankt voor de gezelligheid en hopelijk tot volgend jaar de 12e editie.

Tour de France, 19 juni t/m 5 juli 2019

Klaar voor de start

We vertrekken ook dit jaar weer vanaf de camping in Brabant; dat scheelt ons 140 kilometers op het eerste traject. Plus, we kunnen de laatste spulletjes die we normaal op de camping gebruiken meenemen, zoals de toilet tas en reis-bench voor Tommie. Vanmorgen met de laatste spullen inpakken kwam ik er achter dat ik drie broeken voor Hans had ingepakt en slechts één voor mijzelf. Je gaat er natuurlijk vanuit dat het mooi weer wordt, maar ik vind het toch wel prettig om een reserve lange broek te hebben. Dus overdag nog even naar Bladel gegaan om te shoppen. Geweldig geslaagd bij Square herenmode en direct voor Hans ook een mooi kreukvrij vakantie-shirt aangeschaft.

De rest van de dag hangen we wat rond in Brabant en wandelen met Tommie zodat hij vannacht uitgeplast en gepoept met ons mee op reis kan. Rond 22:00 uur zijn we klaar voor de start en kan het vakantie avontuur beginnen. Binnen een paar minuten zitten we in België en neemt Hans het stuur over. Het is zo rond de langste nacht lekker lang licht en we zijn Antwerpen allang voorbij als het serieus donkerder gaat worden. De meeste vrachtwagens zoeken een plek voor de nacht en het wordt steeds rustiger op de weg. We zitten al een stuk in Frankrijk als Hans het stuur overgeeft aan mij. Geleidelijk worden de wegen wat groter en ik kijk uit naar de Péage (tolwegen) ik vind het altijd weer spannend of onze tol badge nog werkt. Wat gespannen rij ik op het automatische Liber-T poortje af . Ja hoor, daar klinkt de ‘ping’ in de auto en de slagboom zwaait open. Ik ben opgelucht. Ik ben de eerste keer steeds bang dat de batterij leeg is en dat ik dan met caravan en al achteruit moet rijden op zoek naar een bemand tol poortje.

Lost in Paris

In Parijs ’s nachts onze volgende uitdaging. De Périphérique is weer afgesloten en bij oprit staat keurig dat hij is afgesloten maar geen omleidingsroute. De truc om dan maar een vrachtwagen te volgen in de hoop dat die wel de weg weet…. Loopt niet goed af, deze raakt ook verdwaald. De navigatie is hoogst irritant omdat die ons alleen maar richting de afgesloten Périphérique blijft sturen. Ik zoom het scherm van de navigatie wat uit en probeer maar zoveel mogelijk parallel de aangegeven route te blijven rijden. Soms met succes maar ook af en toe hopeloos de weg kwijt. Met een caravan achter je aan in het holst van de nacht heb je 4 ogen nodig om alles in de gaten te kunnen houden. De sfeer in de auto raakt wat geïrriteerd, nee niet hierheen, NU moet je of liever nèt had je… Ineens zie ik een oprit naar links in een split second besluit ik die te pakken. En dan ineens is alles weer OK en zitten we weer op de goede weg. Hans kan het nog niet helemaal geloven en probeert nog wat twijfel te zaaien maar te vergeefs…. Ik laat me niet van de wijs brengen en Hans mag weer slapen. De rest van de reis verloopt soepel en als het licht is neemt Hans weer het stuur over. Telkens wanneer de benzinetank om wat aandacht vraagt wisselen we van positie en hebben we een korte sanitaire stop. En als we héél véél zin hebben, mag zelfs Tommie er even uit voor een sanitaire honden stop.

Het is even na tienen als we op La Sesquière aankomen. De ontvangst door Koosje en Maarten is als vanouds weer heel gastvrij. Het voelt als een beetje thuiskomen.

Niet veel later klinkt er Prrrr, Prrrr, Prrrr in het dal tegen over de Teletubbies heuvel. Rob draait de pootjes uit onder de caravan. Het is al lekker warm en hoe eerder de tent overeind staat, hoe liever het ons is. De tent staat, net als altijd, weer keurig strak afgespannen. Hans heeft de kast en het overige meubilair in orde gemaakt. Nadat de tv geïnstalleerd is, is het tijd voor een douche. en even bijkomen onder de luifel. In de ligstoel voel ik het geschommel nog van de auto en niet veel later ben ik vertrokken in een diepe slaap.

Het wordt weer een heerlijke week met veel gezelligheid op ‘de berg’. De receptie/restaurant ligt op het hoogste punt van de camping. Vakantie is voor ons vakantie dus proberen we echt zo min mogelijk zelf te koken. En het treft. Maarten is een fantastische kok die de heerlijkste dagmenu’s bereidt. Het eten word aan lange tafels geserveerd zodat je vanzelf de leukste ontmoetingen en conversaties hebt. En dat al natuurlijk ‘avec une pichet de vin’ (karafje wijn). Overdag tripjes in de omgeving zoals o.a. Cordes sur Ciel. Beneden in dit middeleeuwse stadje heb je de weekmarkt maar de attractie van dit plaatsje ligt in het oude stadshart boven op de berg. Via ongelooflijk steile straatjes kringelt je de berg op en eenmaal boven aangekomen heb je minimaal 5 minuten nodig om weer op adem te komen. Ik ben de schaamte allang voorbij en zou het liefst met het toeristentreintje naar boven gaan maar met Hans naast me is dat géén optie…..

Dit jaar geen Vue de Jean Jacques op het plein in Vieux. Wel zo rustig, denkt Tommie. De hele week blijft het weer geweldig maar komende zaterdag gaan we hier naar code rood: weeralarm! Het gaat heel warm worden maar gelukkig is het ons gelukt om een campingplaats te vinden aan het strand van de Middellandse Zee. En daar is het net iets koeler….

Op camping le Sérignan Plage Nature bezetten wij de allerlaatste vrije plek. Na de ruimte die we bij camping La Sesquìere hadden, is het wel even schrikken. Zo hutje mutje op elkaar. Maar goed, het is maar voor een paar dagen dus dat overleven we heus wel. Het fijne van deze camping is dat je zo vanaf de camping een stuk privé strand op loopt. Dat hebben wij dan ook maar direct gedaan. De duik in het frisse water viel wel een beetje tegen. Het leek wel of je in je bad stapte, het water is lauw warm…. maar met de rustige branding is het toch heerlijk genieten.

Ik ben zo verrast dat uitgerekend vandaag wederom een opera avond georganiseerd is. Twee jaar terug hebben we deze avond ook bijgewoond. Ik heb toen zo genoten. We wilden in het ‘la Villa’ restaurant eten maar dat was in verband met de voorstelling gesloten. En ‘Le Clos des Oliviers’ was volgeboekt. Lichte paniek. Moeten we nu zelf gaan koken? Nee, natuurlijk niet. Snel eten afhalen in ‘La Village’. Door alle omzwervingen komen we iets te laat maar zelfs op een camping is dat lekker chique…. Podium is buiten in het Romeinse bad ‘le Balnéo’. Er staan rond het podium een paar honderd stoelen voor het publiek. Alles is vol behalve op de eerste twee rijen. Vast voor genodigden denk ik, maar in mijn slechte Frans vraag ik of deze stoelen liberté zijn en er wordt vriendelijk terug geknikt. Dus wordt ons te laat komen beloond met twee van de beste stoelen in dit openluchttheater. De avond is fantastisch, ondanks de warmte zit ik regelmatig met vochtige ogen en kippenvel ademloos te genieten. Een onweersbui in de verte inclusief bliksemschichten maakte het decor nog sprookjesachtiger.

Code Rood. De verkoeling die we hier hoopten te vinden blijft uit. Het zee water is lauw warm en hier koel je je nog nauwelijks af. Overdag is het zwembad nog de enige plek waar je de 40+ temperatuur kunt ontwijken. Als haringen in een ton staat iedereen opgepakt in het water. Op een naturisten terrein vind ik dit iets minder aantrekkelijk dus verblijven wij hoofdzakelijk in de schaduw onder de luifel. We doen dan tussen 10:00 en 18:00 uur noodgedwongen niets. Helemaal niets….. Ook ’s nachts is het afzien als pas tegen de ochtend het iets begint af te koelen. De weersverwachting laat zien dat het alleen maar nog warmer wordt de komende dagen, 43+ graden… We schrappen de plannen om richting de Provence te gaan en bestuderen de weerkaarten in de richting van Noord Frankrijk. Parijs blijkt de beste kaarten te hebben. Maar om daar nu een week te verblijven…. We kiezen toch maar voor camping Domaine de la Gagère bij Luzy. De eerste dagen zal het daar nog heet zijn maar de vooruitzichten zijn goed.

De volgende ochtend pakken we de boel op en na 1,5 uur zit alles netjes in en achter de auto. Dit tot grote bewondering van de buren die ook vandaag zullen vertrekken maar alleen zijn zij al drie dagen (!) bezig met inpakken! Ze zwaaien ons uit als wij richting de poort rijden om af te rekenen. Een paar minuten later op weg richting Luzy. Dan is Hans ineens in paniek. waar is zijn iPhone en portemonnee? ‘Waar heb ik hem gestopt?’ Ik stop de auto en nog op de parkeerplaats gaan we op zoek. Eerst de auto en dan moet ook de caravan open. Maar nergens te vinden. Hans loopt terug naar onze camping plaats om te kijken of hij hem daar heeft liggen. Ik zoek intussen verder als de telefoon over gaat. Niet Hans’ zijn toestel maar de mijne. Een Franse stem praat veel te snel en ik versta alleen: iPhone en reception. Ik antwoord; “Qui en merci Madam….” Ik kan Hans niet bellen en wacht geduldig af tot hij terugkomt. Zijn ogen zijn zo groot en in volle paniek waardoor ik nog voor dat hij in de buurt is, hem toeroep dat zijn telefoon is gevonden. Puffffff, hij ontspant iets en samen lopen we naar de receptie om de portemonnee en iPone te halen die hij daar op de balie heeft laten liggen. Eenmaal op weg kan ik het niet laten om hem nog even in te wrijven dat onze buurvrouw bij nader inzien haar respect voor ons organisatietalent terugneemt. Hans lacht zuur maar is zooooo blij dat alles weer terecht is.

Na Bèziers nemen we de A75 richting midden Frankrijk. De route is werkelijk prachtig van het viaduc de Millau tot de prachtigste bergpassen. Met de airco is het goed toeven en zonder problemen bereiken wij ’s middags de steile toegangsweg richting de camping. De Camping is vorig jaar van eigenaar veranderd Tim en Floor hebben het stokje van Betty en Tom overgenomen. Even is onduidelijk wie we zijn, met reserveren was onze naam blijkbaar niet juist genoteerd. Maar gelukkig krijgen we de schaduwplaats bij het zwembad waar we om gevraagd hadden. We moeten snel de caravan en tent opzetten want we worden zo al verwacht voor het diner. Boven op de berg waait er een aangenaam windje, dit voelt zoveel beter dan de afgelopen dagen.

Ook hier schuif je als gast bij anderen aan tijdens het diner. Bij La Sesquière was Koosje een meester in het samenvoegen van gezelschappen. Maar hier is het meer van: op goed geluk… Maar wij kunnen niet anders zeggen dat wij alle avonden voortreffelijke tafelgasten hebben gehad. De gastvrouw in het restaurant is ‘overgenomen’ door de nieuwe eigenaar, en ik geef ze geen ongelijk we werden weer heerlijk verwend op culinair niveau.

’s Nachts heerlijk geslapen, geen plaknachten meer… Door de aangename temperaturen (dat vinden wij na de 43+) zijn we ook weer heerlijk actief. we lopen veel met Tommie in de oude bossen rond de camping (Parc Naturel Régional du Morvan) De eeuwenoude beuken met hun knoesten en holtes stammen uit de tijd dat Asterix en Obelix hier nog rond wandelden. Natuurlijk hebben we ook meerdere malen Mont Dône bezocht. Op deze heilige berg vinden we restanten van waarschijnlijk grafmonumenten, een soort hunebedden.

De beste Crêpes in town!

Autun is de dichtstbijzijnde middelgrote ‘stad’ in de buurt. Het is een oude Romeinse stad met nog veel oude bezienswaardigheden zoals Musee Rolin of Cathédrale St-Lazare. Helaas is de kathedraal gesloten in verband met renovatie.

Tim en Floor, complimenten hoe jullie het stokje hebben overgenomen. De camping heeft nog steeds die warme welkome en gemoedelijke sfeer. Wij weten zeker dat oude gasten zich bij jullie zeer welkom zullen voelen. Maar ook dragen jullie bij aan vernieuwing. De afwasmachines voor campinggasten had ik nooit gemist omdat Hans de afwas doet. Maar het idee is natuurlijk wel heel goed bedacht, ecologisch beter voor het milieu en vooral bij een wat grotere vaat toch wel heel prettig.

Onze vakantie zit er nu op en wellicht tot volgend jaar. Tenminste als wij niet de staatsloterij winnen. Vlak bij de ingang van jullie camping staat dit huis de Haut Dône ‘a vendre’ maar we gaan er van uit dat we de volgende keer gewoon weer met onze Camptrailer langs komen. Dank en tot ziens!

Dit jaar een nieuwe trekauto

Omdat de Camptrailer geen eigen kenteken heeft moet je een witte plaat met het kenteken van de trekkende auto monteren. Met het mooie weer van vandaag onze Camptrailer even uit de garage gehaald voor een schoonmaakbeurt en direct de nieuwe plaat er opgezet. Mooi, is ie weer klaar voor nieuwe  avonturen.

7-10 september 2018, Camptrailer weekend Bakkum

Dit jaar is het voor de tiende keer dat wij als groep bij elkaar komen. De locatie voor ons jaarlijkse Camptrailer (en andere mini caravans) treffen is camping “het Zonnige Veld” in Bakkum.  Nee niet de ‘beroemde camping Bakkum waar heel geblondeerd Amsterdam de zomer doorbrengt….

Dit is een ‘Vekabo camping gelegen tussen Castricum en Egmond aan de rand van het Noord-Hollands Duinreservaat. Een prachtig natuurgebied waar je uren kunt wandelen. Zoals te zien op de foto, is het weer niet super en wordt er ook regen verwacht. Maar goed, dat zal de pret niet drukken. Hans komt na zijn uitzending en ik ben met de hond en de camptrailer achter de auto alvast vooruit gegaan. We hebben voor de groep een eigen veldje en we moeten een beetje inschikken zodat iedereen een plaatsje kan krijgen. Ik zoek een mooi stekje uit naast Wendy en Marcel. Dat krijg je. Almeerders zoeken elkaar graag op. Ik heb met het uitzoeken van de plek vooral op de zon gelet. Tegen de tijd dat Hans aankomt staat de caravan al en zetten we samen de voortent op of moeten we het een achtertent noemen?

Het is natuurlijk een eer als de voorzitter de vlag op de voortent plaatst. Ondertussen komen steeds meer gasten aan en langzaam maar zeker wordt het hele veld vol gebouwd. in de loop van de middag trekt de wind wat aan en begint bij mij de twijfel toe te slaan of dit wel handig is. De wind komt van zee en is al vrij krachtig en staat precies op de luifel. Voor de zekerheid zet ik ik hem toch maar iets lager…

Het zonnetje schijnt lekker en dus is het tijd om de omgeving wat te verkennen. We nemen Tommie mee naar het duingebied voor een wandeling. Het is jammer dat hij nu net deze week zijn voor pootje verstuikt heeft, dus echt lange wandelingen durven we niet te maken. We moeten hem een beetje ontzien.

Tegen de avond besluiten we dat we met de hele groep Chinees eten. De grote partytent hebben we moeten verplaatsen om op het veld ruimte te maken voor nog meer gasten. De tent klappert flink in de wind en met de regen erbij voelt het wel wat guur, maar fijn dat ik warme kleding bij me heb…..

Ik vind het echt knap dat het elk jaar lukt om goed in te schatten wat je voor zo’n grote groep nodig hebt. Thuis hebben we meestal veel te veel eten over. Maar hier lukt het elk jaar om het overschot beperkt te houden. De groepsruimte op de camping was niet beschikbaar vanavond en de klapperende tent was ook geen aangenaam alternatief dus trekt iedereen zich in kleinere groepjes terug in eigen tent en zien we al vroeg de lichtjes een voor een uit gaan. Mogelijk komt het door de wind maar de vliegtuigen op weg naar Schiphol lijken wel erg laag over te komen met dito geluidsoverlast.

We hebben onrustig geslapen en nemen ’s morgens een drastisch besluit. We gaan de tent afbreken en draaien de caravan 180 graden zodat de luifel uit de wind staat en Tommie wat meer beschut ligt in zijn buitententje onder de luifel. Gelukkig hebben wij een mover dus veel inspanning kost het niet. Wel wat geduld want de mover is niet bijster snel…. Een groot deel van de groep bezoekt het oude gemaal voor een rondleiding. Wij gaan naar het oude centrum in Alkmaar. Mijn Fitbit sport tracker heeft het begeven en we scoren een nieuwe in Alkmaar. Het weer is opgeklaard en de wind is weer gaan liggen. Maar desondanks blij de tent omgedraaid te hebben. Veel rustiger, alhoewel de vliegtuigen blijven onafgebroken laag overvliegen. We worden echt spotters en herkennen steeds sneller van welke maatschappij de vliegtuigen zijn. De blauwe zwanen van KLM zijn in de meerderheid maar we herkennen op een gegeven moment zelfs al de kleine buitenlands maatschappijen.

Hans neemt voor om niet meer te gaan vliegen. Hij is geschokt door de frequentie en de herrie van het vliegverkeer. Hans wil ook niet langer bijdragen aan de milieuvervuiling door de luchtvaart. Ik hoor het aan en ga er vanuit dat dit een bevlieging is die vanzelf wel weer over gaat als hij de reiskriebels krijgt….

’s Avonds wordt er in de groepsruimte een uitgebreid buffet geserveerd. De groepsruimte is gloednieuw en is sfeervol ingericht. Het buffet is keurig verzorgd en krijgt van mij de 5 sterren. Top allemaal! Ineens verschijnen er Keezen bordspelen en wordt er een Keezen toernooi opgezet. Maar omdat we zo druk in gesprek zijn met medekampeerders slaan wij het Keezen toernooi af. Mede dankzij het oud Hollandse bordspel werd het een ouderwets gezellige avond.

En nadat de laatste vliegtuigen veilig op Schiphol geland waren hebben wij heerlijk geslapen….

De volgende ochtend weer fris en fruitig opgestaan. Lekker douchen in het keurige sanitair. Geen gedoe met muntjes maar op het moment dat je douche start moet je wel een beetje vaart maken wil je niet met een koude douche eindigen…. Er zit een tijdslimiet op de douche. Zouden we thuis ook moeten hebben, goed voor het milieu. Vandaag gaan we het duingebied verder verkennen. Tommie ontmoet van alles en nog wat van Schotse hooglanders, ‘wilde’ paarden tot loslopende koeien.

 

IMG_1989

  

Voor een deel van de gasten is het vandaag de laatste dag van het Camptrailer weekend. Als we terugkomen, wordt er om ons heen druk gepoetst en ingepakt. Hans gaat vanavond na het eten naar huis om zich weer voor te bereiden op de uitzending van maandagmorgen. Ik blijf tot maandagmiddag en wil kijken of het me lukt in mijn eentje alles af te breken en in te pakken.

Maar eerst gaan we lekker uit eten bij strandpaviljoen Zeezicht in Castricum.  Hier sluiten we een heel geslaagd Camptrailer (en andere mini caravans) weekend af.

Maandagochtend staat de Arbeidsvitaminen op als ik de tent afbreek. De aanvragen komen o.a. van een groep tuinvrienden uit Almere. Er komen veel van mijn favoriete nummers voorbij, zouden het mijn aanvragen zijn? En omdat het de Arbeidsvitaminen zijn, werk ik ondertussen gestaag door. Het in mijn eentje afbreken gaat me gemakkelijk af en het lukt me zelfs de tent strak op te vouwen.

Vraag hier eens een keertje zelf jouw Arbeidsvitaminen aan. Wie weet win je net als Tineke ook zo’n mooie retro DAB+ radio.

Wij willen weer iedereen bedanken voor de gezelligheid de fantastische organisatie. En niet te vergeten al die koeken en taart die rond gingen… Harry en Elly we gaan jullie missen. Tot volgend jaar!

 

Tour de France, 20 juni t/m 5 juli 2018

Na een bewogen jaar met veel ontwikkelingen is het dan weer tijd voor onze jaarlijkse zomer vakantie. Dankzij onze pied-à-terre vertrekken we dit jaar een stuk zuidelijker dan andere jaren. Hetgeen de reisduur naar de eerste bestemming met 1,5 uur verkort. We vertrekken rond een uur of tien ’s avonds het is nog licht buiten. Na zo’n 15 minuten zitten we al op de snelweg richting Antwerpen.

En dan gaat ineens het bandenspanning lampje branden…. dit is niet fijn met zo’n 1000 kilometer voor de boeg. Temeer omdat je weet dat je de hele nacht onderweg zal zijn en dat hulp dan beperkt beschikbaar is. We besluiten toch door te rijden en bij het eerst volgende tankstation de situatie opnieuw te beoordelen. Eenmaal bij het tankstation lijkt een van de voorbanden iets leger te zijn maar als ik hem oppomp is het maar minimaal. We resetten de bandenspanningsmeter en schatten in dat het allemaal mee valt. Het heeft even geduurd maar als na de volgende tankbeurt de banden nog steeds goed gevuld zijn en het bandenspanningslampje niet opnieuw aan gaat herstelt mijn vertrouwen.

De rit verloopt verder voorspoedig, in Parijs krijgen we met een omleiding te maken en scheuren we dwars door de hoerenbuurt. Maar zonder al te veel vertraging worden we door de navigatie weer terug naar de hoofdroute geleid. Hans heeft het zwaar vannacht dus rij ik nog even lekker door. Even na Limoges gaat bij mij langzaam het licht uit. Maar gelukkig is Hans inmiddels weer monter en klaar om het stuur over te nemen en kan ik even slapen. We zijn Cahor al voorbij als ik het stuur weer over neem voor het laatste stuk richting Vieux. Tommie zit achter in de auto en moet zich behelpen met de korte stops om te tanken. Een korte sanitaire wandeling meer zit er voor hem er niet in.

Nog voor 10 uur komen we aan en we worden al verwacht. Er is een plekje onder aan de Teletubbie heuvel voor ons gereserveerd. De plaatsen zijn hier super ruim en het is prachtig  zomerweer. Het voorjaar is hier, in tegenstelling tot Nederland, zeer matig geweest. Er is hier veel regen gevallen en het landschap is dan ook groener dan andere jaren. Het is al lekker warm als we de tent aan de caravan zetten. ’s Middags doen we verder niet veel, een beetje bijkomen van de reis en af en toe het zwembad opzoeken. Hans gaat voor de zon en ik installeer me vooral onder de luifel in de schaduw.

Voor Tommie is het altijd even wennen de eerste dag van de vakantie. Hij moet ook altijd even bijkomen van de reis maar ook de andere omgeving en nieuwe geluiden en luchtjes maken hem wat onzekerder. Zeker als wij hem op zo’n eerste dag alleen achter laten om even ergens te gaan eten. Maar dit jaar mag hij in de hondenbuggy mee naar het restaurant op de heuvel. Of hij de buggy een goed idee vindt, kunnen we hem niet vragen maar het feit dat hij nu bij ons in de buurt is bevalt hem zeker.

Het is heerlijk onthaasten op deze Camping La Sesquière Met bijna geen telefoon bereik en alleen een heel traaaaag wifi uurtje in de ochtend wordt de wereld buitengesloten. Het leven is op deze manier lekker overzichtelijk en je leeft gewoon in het moment, mindfulness gaat hier vanzelf. Overdag doen we ook in verband met het warme weer rustig aan. We bezoeken regionale marktjes en klimmen de hele weg omhoog in het oude vestingsdorp Cordes sur Ciel. (Een etappeplaats op de bedevaartroute naar Santiago de Compostela) En ’s avonds zoeken we de gezelligheid op de heuvel in het restaurant. Het eten is hier fantastisch en ik geniet na afloop steevast van mij ‘alcohol vrije’ Armagnac en Hans kan je geen groter plezier doen met een profiterole als na gerecht. Al was het maar hoe Koosje het uitspreekt…..

Zaterdag is het ‘Fête de la Saint Jean’ in het dorp Vieux (naamdag Johannes de Doper). Door een miscommunicatie tussen twee buurtverenigingen is de organisatie niet goed op gang gekomen en heeft het erom gespannen of het feest dit jaar zou doorgaan. Maar natuurlijk traditie is traditie dus gaat het gewoon door hetzij in een kleinere opzet. Na het eten op de ‘berg’ lopen we met een flinke delegatie campinggasten richting ‘Down-Town’ Vieux. De dorpelingen en de burgemeester zijn blij met onze opkomst want wij maken zo’n 50% van de opkomst uit. Maar met een glas wijn uit een plastic bekertje, voor een euro per glas, wordt het toch nog lekker onrustig in Vieux. Het Occitanisch volksdansen kunnen we nu ook van onze bucketlist schrappen.

Na een kleine week worden we langzamerhand weer een beetje te bekend op de camping en wordt het tijd om verder te gaan. We willen richting de Middellandse zee maar helaas is de camping die we op het oog hebben volledig volgeboekt en kunnen we er op zijn vroegst volgende week terecht. Dit brengt ook de planning van ons bezoek aan Jan en Luce in de war omdat zij nu nog in Nederland zitten. We besluiten plan B en vertrekken richting de Cèze net onder d’Ardèche. Alleen de route…. Geen route péage maar eindeloze slinger weggetjes door het centrale massief. Een groot deel van de weggetjes zijn zo smal dat je met moeite een tegenkomende personenauto kunt passeren. Maar een vrachtauto die om de bocht komt zeilen levert een probleem op. We vertrekken met frisse moed maar op een gegeven moment slaat de stemming een beetje om. We schieten voor geen meter op en in combinatie met een (gelukkig kleine) caravan is het echt vermoeiend rijden. Het mooie uitzicht om ons heen kan het voor mij niet goed maken. Hans daarentegen vindt het prachtig en heeft er groot plezier in als ik de bibbers krijg van de diepe afgronden langs de weg zonder vangrail. Het laatste stuk weg naar camping Domaine de la Sablière in de buurt van Barjac, is nog steeds slingerend maar heeft weer een witte middenstreep en vaak zelfs een vangrail. Eindelijk hebben we het gevoel dat we weer vooruit komen en kan ik ook weer wat ontspannen achter het stuur.

Op de camping aangekomen krijgen we een lijst met beschikbare plaatsen en sturen we met de caravan langs de berghelling naar beneden. De afdaling is fors 15 tot 20% schatten we. Beneden aangekomen hoeven we niet lang te zoeken en kiezen voor een pracht plek langs de Cèze. Blij dat we veilig aan gekomen zijn zetten we de tent op terwijl de Cigales (Cicaden) luid laten horen dat we in Zuid Frankrijk zijn. Deze camping is een van de mooiste campings waar we ooit gestaan hebben. De ligging geplakt tegen een berg is bijzonder mooi. Maar je moet goed te been zijn want de steile weggetjes en paadjes zijn niet voor de poes. De eerste paar dagen is het zwaar je over de camping voort te bewegen maar na een paar dagen hebben je benen en billen zich aangepast en loop je gewoon op je slippers van oost naar west en van beneden naar boven.

Met dit warme weer is het snelstromende riviertje een verademing. In de buggy kan ook nu Tommie weer mee naar een van de strandjes. Verwacht geen culinaire hoogte puntjes in het restaurant op deze camping. Maar als je een halve kip van het spit, een pizza of een burger met friet kan waarderen zit je hier goed. Wij combineren deze gerechten met een beetje home cooking en kunnen hier goed mee leven. Maar op zondag lunchen wis wel een hoogte punt. In Barjac in de overdekte tuin van ‘le Clos des Capucins’ is het heerlijk mondain lunchen

De provinciaalse markt in Barjac op vrijdag is ook een evenement van formaat. Koek je kleding, fruit, lokale kaasjes, of hand gemaakte hebbedingetjes. De markt van Barjac heeft alles wat je als toerist zoekt op een Franse markt. Terwijl Hans steevast zijn portemonnee  zo ver mogelijk voor mij weg stopt. Levert Tommie met elke 5 meter over de markt meer en meer ruimte in, in zijn hondenwagen.  Het is trouwens grappig te zien hoe vooral vrouwen reageren op Tommie in zijn buggy. Als een magneet worden hun ogen naar de kinderwagen getrokken. Op dat moment realiseren ze zich dat er geen kind in zit maar een leuk hondje. Ze weten dat hun reactie al gezien is en proberen hun lachen in te houden.

Een wandeling naar Chateau de Féreyrolles. Vanuit de rivier de Chèze zien we boven in de bergen een ruïne. Een voorbijganger legt uit dat dit Chateau de Féreyolles is en dat er vanaf de camping een route is die met blauwe verf is aangegeven naar deze ruïne. Het is nu veel te warm maar de volgende ochtend besluiten we toch te gaan. We lopen eerst de berg van de camping helemaal omhoog tot vlak bij de ingang. Precies waar was aangeven vind ik een steen met blauwe verf dit moet het begin van de route zijn. Omdat we verwachten dat het een best heftige klim zou worden hebben we goede schoenen aan. De route is inderdaad goed aan gegeven en voor een beetje getrainde loper goed te doen. Overal zie je langs dit soort paadjes stapeltjes met stenen en ik besluit een eigen ‘pelgrimssteen’ op te pakken en mee te nemen op deze tocht. Geen idee welke boodschap of vraag  ik de steen mee ga geven maar ben overtuigt dat het universum me dit straks wel duidelijk maakt. Ondertussen loopt de temperatuur al lekker op en moeten we sommige stukken op handen en voeten klimmen maar over het algemeen is het goed te doen. We genieten van prachtige vergezichten en genieten van de onderlingen conversatie. Om bij het kasteel te komen moet je flink omlopen dit heeft alles te maken met de loop van de bergkammen.  Ik heb nog steeds mijn ‘pelgrimssteen’ bij me en weet vrij helder wat de bedoeling van de steen is die ik mee genomen heb. In de afgelopen jaren heb ik, zonder er hier te diep op in te gaan, problemen gehad met mijn gezondheid. En sindsdien ben ik een stuk onbevangenheid kwijt. Ik maak me zorgen om de toekomst. Hier aan gekomen weet ik precies wat ik moet doen. Ik voel precies waar ik de staan neer gaat leggen. En maak met mezelf de volgende belofte. Zorgen maken over de toekomst helpt mij niet (en is negatieve energie), maar goed zorgen voor mezelf door de juiste keuzes te maken voor een gezonde levensstijl helpt me wel (dit is een positieve energie). Op het moment dat ik de steen laat vallen in een spleet in de muur en hoor dat hij zich stevig verankert in het fundament van dit Chateau.  Ik voel dat dit een uniek moment is dat mijn leven in een positieve manier veranderd en een zorglijke periode wordt afgesloten.

De weg terug maar de camping voel ik me verlicht er is wat van van me afgevallen. Dit was trouwens ook net mijn laatste vakantiedag. Vanaf morgen geniet ik van een vervroegd pensioen. Terug op de camping gaan we plannen maken voor het vervolg van de tour de France. Paris was ons doel maar het weer in Noord Frankrijk is omgeslagen en ronduit nat. We hebben geen zin om ruim 800 kilometer te rijden voor een verregent bezoek aan Parijs en kiezen uit eindelijk voor Luzy. Camping Domaine de la Gagère ligt in het Zuiden van de Morvan. Het is een fantastische camping waar we graag komen Thom en Betty runnen deze camping nu 25 jaar maar hebben de camping te koop staan. Dit is waarschijnlijk de laatste keer dat we bij hen langs kunnen gaan dus schrappen we Parijs.

Op het moment dat ik bel om te informeren of er plaats is herkent Betty mijn stem al en roept ze enthousiast: “Natuurlijk zijn jullie welkom.” We bespreken alvast een plekje in de buurt van het zwembad en reserveren voor het diner vanavond. De reis is voorspoedig maar we zien wel wat nieuws in de lucht wat we in de afgelopen periode nog niet gezien hadden: ……wolken.

Als we aankomen worden we zoals altijd hartelijk ontvangen als of je thuis komt. We zetten de tent aan de caravan en hebben nog even tijd voor een flinke wandeling in de omgeving. Ook deze camping ligt aan (Gran Randonée) de pelgrimsroute naar Santiago de Compostella. Pelgrims kunnen hier een stempel en maaltijd/overnachting krijgen.

De Mont Dône ligt ook op loopafstand, dit is een soort hunebed. Wij zijn zeer verknocht aan deze plek. Het is een magische plek waar je als je hier gevoelig voor bent een bijzondere energie kunt voelen. Tommie gedraagt zich echt anders op deze plek er liggen hier leylijnen. Tijdens de zonnewende (21 juni) worden er rond deze plek verschillende zoutkristallen geplaatst om de energie te leiden. We hebben hier nog een paar prachtige dagen maar doordat het weer nu toch echt om slaat besluiten we een dag eerder de spullen op te pakken en richting onze chalet in Noord Brabant te gaan, waar het nog wel prachtig weer is. Maar eerst nemen we hartelijk afscheid van Thom en Betty we zullen jullie echt gaan missen!

Vrijdag gaan we nog even terug richting België om daar de kwart finale van het WK Brazilië-België in Arendonk bij te wonen. Toen België tegen alle verwachting in, voetballand Brazilië uitschakelde ging het dak er af wat een ontlading wat een feest. Maar ook wat een heerlijke vakantie. Terwijl de vakantie was in de wasmachine zit maken we de Camprailer schoon zodat deze morgen na thuiskomst zo de garage in kan.

Tour de France

Met het warme weer van vandaag, wachten we op de verkoeling van de avond voor we vertrekken. Waneer we morgen ochtend in Vieux aankomen ligt het verse stokbrood al op ons te wachten…..

Klaar voor de start

Daar sta je dan op het veldje naast onze grote caravan. Binnenkort gaan wij weer richting Frankrijk en we vertrekken dit jaar vanuit Noord Brabant. In een paar minuten de Belgische grens oversteken, dat scheelt weer een paar uur op onze reis naar het zuiden…..

On the ‘mover’ het nieuwe kampeer jaar in…

Het nieuwe Camptrailer seizoen staat bijna voor de de deur. De narcissen schieten de grond uit en nog een paar weken of het is alweer Pasen.  Onze camptrailer moest voor groot onderhoud weg. Een nieuwe remschoen, twee nieuwe contourlampen, een nieuwe accu-lader en  een grote reparatie aan het  onderstel.  Het bleek dat het onderstel op een paar punten niet meer stabiel was. En omdat wij in Frankrijk rustig 130 km/u touren is het ons wel wat waard om op dit soort zaken niet te bezuinigen. Dus is er door een erkend chassis bedrijf een heel deel vernieuwd en kunnen we weer veilig de weg op.

20180222_162904

Met dat vernieuwde onderstel is de caravan wel wat zwaarder Dus hoogste tijd voor een mover. Met één druk op de knop voor of achteruit. En met de slinger stuur je hem precies op zijn plaats.

20180222_161039_HDRJammer dat het onderstel net iets te laag is voor de neuswiel mover. Opgetrokken hangt hij te laag boven de weg en dat zou bij een verkeersdrempel een probleem opleveren. dus dat betekent dat als de camptrailer achter de wagen hangt, de mover van de dissel af moet en achter in de auto mee. Misschien dat een handige lasser nog eens een opklap systeem voor voor deze mover kan maken.

Als je goed kijkt naar de dissel zie je ook dat de fietsendrager weg is. Deze was niet meer stabiel en omdat we eigenlijk nooit onze fietsen mee namen hebben we die ook maar laten verwijderen.

20180222_162941Onze Camptrailer staat weer strak geparkeerd in de garage. Ik ben zeer in mijn nopjes met deze handige uitvinding en snap gewoon niet hoe wij al die tijd zonder een mover hebben gekund…….